خبرخوان جام نیوز
|
چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۷ الأربعاء ٣ ذو الحجّة ١٤٣٩ Wednesday, August 15, 2018
 
کد خبر: 407095
نظرات: 1
تاریخ مخابره : ۱۳۹۳/۰۸/۴ - ۰۹:۱۴
سيره اهل بيت(ع) در زنده نگهداشتن عاشورا (بخش اول)
هر ناله و گريه ‏اى مكروه است، مگر ناله و گريه بر حسين(ع).
عزاداري سيره اهل بيت(ع) در زنده نگهداشتن عاشورا (بخش اول)
به این مطلب امتیاز دهید
0% 0% بازدید

 

به گزارش سرويس ديني جام نيوز، در ميان حوادثى كه در طول تاريخ بشريّت به وقوع پيوسته است، هيچ نهضت و حركتى به پويايى و برجستگى قيام عاشورا نيست، نهضتى كه در سرزمينى محدود، زمانى كوتاه و با فداكارى افراد معدودى رخ داد، امّا توانست الگويى عملى براى آزاد مردان جهان ارائه كند و براى هميشه به عنوان «انقلاب بزرگ» بر تارك تاريخ بشر بدرخشد.

 

 

آن چه بيش از همه حادثه كربلا را پرفروغ و سازنده جلوه مى ‏دهد، سيره ائمه اطهار(ع) در زنده نگه داشتن اين حماسه زيبا و احياى فرهنگ آن است.

 

 

امامان معصوم(ع) على ‏رغم اين كه در دوران امامت خويش در محدوديت‏هاى شديدى به سر مى‏ بردند و حاكمان مستبد اموى و عباسى سايه شوم خود را بر شهرهاى اسلامى گسترده بودند، ولى با اتخاذ صحيح‏ ترين تصميم‏ ها و موضع‏گيرى‏ هاى مناسب و با استفاده از مؤثرترين شيوه‏ ها توانستند از فرهنگ عاشورا و دستاوردهاى ارزشمند آن به صورت شايسته پاسدارى كنند و راه حماسه آفرينان كربلا را تداوم بخشند.

 

آنان اين واقعه را به ديد معجزه نگريسته‏ اند و در سيره عملى خود به عنوان راهكارهاى مؤثّر و زنده براى مبارزه عليه ظلم و ستم از آن بهره جسته‏ اند كه در اين مقال به روش‏هاى عملى آنان جهت حفظ اين نهضت از تحريفات و زنده نگه داشتن آن اشاراتى گذرا خواهيم داشت.

 

 

 

توصيه به سوگوارى و عزادارى‏
 

عاشورا دهم ماه محرم الحرام است كه از دير باز مورد توجه و احترام مردم بوده است.

 

ولى در فرهنگ شيعه به خاطر شهادت سومين پيشواى شيعيان و اصحاب او در سرزمين كربلا، اين روز از جايگاه والايى برخوردار است.

 

دهم ماه محرم با رخداد قيام سيدالشهداء (ع) در بين امامان (ع) و دوستداران اهل بيت (ع) به عظيم‏ترين روزسوگوارى و ماتم تبديل شد.(1)

 

پيشوايان معصوم(ع) همواره جهت زنده نگه داشتن ياد و خاطره عاشورا، شيعيان را به سوگوارى و عزادارى توصيه نموده و اثرات و ثمرات اين شعاير را تشريح مى‏ نمودند.

 

راز اين كه ائمه هدى(ع) بر ماتم سرايى شهداى كربلا تأكيد نموده‏ اند اين است كه:

اوّلاً؛ دشمنان و مخالفان اهل بيت (ع) اين روز را به جشن و سرور سپرى مى‏ كردند.

ثانياً؛ اين عزادارى‏ ها و سوگوارى‏ ها اگر آگاهانه، خالصانه و سازنده باشد، دل صاحب عزا را با دل حماسه ‏سازان دشت نينوا پيوند مى ‏دهند و اين ارتباط خود باعث ازدياد معرفت و قرب به بارگاه ملكوتى خواهد شد.

 

امام صادق(ع) در توصيف مصايب روز عاشورا اين گونه فرمودند: «وَ اَمّا يَومَ عاشوراءَ فَيَومٌ اُصيبَ فيه الحُسين صريعاً بينَ اَصحابِهِ و اصحابُهُ حَولَهُ صَرعى عُراةٌ؛(2) امّا روز عاشورا روزى است كه در آن حسين(ع) ميان يارانش كشته بر زمين افتاد و ياران او نيز اطراف او بر خاك افتاده و عريان بودند».

 

امام رضا(ع) دراين‏باره مى‏ فرمايد: «من ترك السّعى فى حوائجه يوم عاشوراء قضى اللّه له حوائج الدّنيا و الآخرة و من كان عاشوراء يوم مصيبته جعل اللّه عزّ و جلّ يوم القيامة يوم فرجه و سروره؛(3) هر كس تلاش در رفع نيازهايش را در عاشورا به خاطر به پاداشتن عزا تر ك كند، خداوند حوايج دنيا و آخرتش را برآورده سازد و هر كس عاشورا را روز مصيبت خويش قرار دهد، خداوند تبارك و تعالى روز قيامت را روز شادى و خوشحالى او قرار مى‏ دهد.»

 

هم چنين امام صادق(ع) فرمودند: «انّ يوم الحسين اعظم مصيبةً من جميع سائر الايّام؛(4) روز شهادت امام حسين(ع) سوزناك‏ترين روزهاست.»

 

در سيره اهل بيت عصمت و طهارت(ع) هرچه بيشتر تفحّص گردد، مشاهده مى‏ شود كه آن بزرگواران براى ترويج فرهنگ عاشورا و تطبيق آن بر مصاديقش بر اساس مقتضيات هر عصر، اهتمامى وافر و تأكيدى مصرّانه داشته‏ اند.

 

 

امام باقر(ع) در تعقيب اين هدف و توجه دادن مردم به ستمى كه بر اهل بيت(ع) روا شده، وصيّت مى‏ كند تا ده سال در موسم حج در منى براى امام حسين(ع) و همراهانش عزادارى كنند.

 

 

آن حضرت بودجه‏ اى را براى چنين امرى اختصاص داد. عزادارى گروهى در ايام حج و سرزمين حسّاس منى، سؤالات معنا دارى را در اذهان ترسيم مى‏ كند و اين خود بهترين نوع مبارزه غير مستقيم ائمه(ع) براى توجه دادن افكار عمومى بر ضد جنايات اموى بود.

 

ائمه هدى(ع) غير از آن كه قولاً و عملاً در سيره و رفتار خود در جهت برپايى مجالس سوگوارى براى اباعبداللّه(ع) تأكيد و اصرار داشته‏ اند، از مردم خواسته‏ اند كه در اين امر مهم كوتاهى نكنند و به آنان نويد داده‏ اند كه براى عزاداران حسينى پاداش بسيار ويژه‏اى در نظر گرفته شده است.

 

از منابع روايى چنين برمى‏ آيد هر كس بر مصايب ائمه خصوصاً امام حسين (ع) بگريد و از اين بابت محزون گردد:

1- در روز جزاء با ائمه هدى(ع) محشور خواهد بود.

2- حضرت سيدالشهداء (ع) براى سوگوار خود از خداوند طلب آمرزش مى‏كند.

3- عزادار اباعبداللّه(ع) مصداق كسى است كه در شادى اهل عترت شادمان و در حزن آنان اندوهناك و محزون است.

4- در هنگام احتضار سوگوار اباعبداللّه(ع)، ائمه هدى(ع) حاضر مى‏شوند و عزرائيل را به مراعات حال وى توصيه مى‏كنند به حدى كه ملك الموت از مادر نسبت به او رؤوف‏تر است.

5 - سوگوار حماسه ساز عاشورا، از آب گواراى كوثر جرعه‏هايى مى‏نوشد و به ميوه‏هاى جنّت متنعم مى‏شود.

6- شفاعت رسول خدا(ص) شامل عزاداران امام حسين(ع) مى‏شود.

7- قبر ماتم دار كربلا نورانى است و از عذاب برزخى مصون مى‏باشد.

8 - خداوند از اين كه عزادار امام حسين(ع) را عذاب كند، پروا مى‏كند.

9- سوگواران و زائران در پرتو عرش الهى در مجلس منوّر در محضر اباعبداللّه هستند.(5)

 

 

گريستن و گرياندن‏
گريه براى مصايب امام حسين(ع) نوعى پيوند با راه و روش و هدف آن حضرت است كه باعث آمادگى براى مبارزه و جهاد در راه خدا مى‏ شود و نيروى ايمان و عقيده را از هر جهت بسيج مى‏ كند و نااميدى و زبونى را از انسان دور مى‏ نمايد.

 

از آن‏جا كه شهادت سالار شهيدان و ياران با وفايش از منظر عمومى، آثار ويرانگرى براى حكومت بنى‏ اميه و سال‏ها بعد براى بنى عباس داشت و مشروعيّت حاكمان اين دو سلسله را زير سؤال برده بود، براى اين كه اين تراژدى غم‏بار به دست فراموشى سپرده نشود، امامان(ع) با گريه بر شهيدان نينوا و زنده نگهداشتن ياد و خاطره جانبازى‏ هاى آنان اهداف شهيدان كربلا را دنبال مى‏ كردند.

 

عظمت حادثه كربلا به قدرى دلخراش بود كه شاهدان آن مصيبت تا زنده بودند آن را فراموش نكردند.

 

امام سجّاد(ع) در مناسبت‏ هاى گوناگون بر عزيزانش گريه مى‏ كرد. اشك‏هاى آن حضرت(ع) عواطف را بر مى‏ انگيخت و در اذهان مخاطبان مظلوميّت شهداى كربلا را ترسيم مى‏ نمود.

 

امام سجّاد (ع) بنيانگذار فرهنگ گريه در ميان مؤمنان بود و طى 35 سال امامتش به اين روش ادامه داد (6) تا جايى كه يكى از «بكّائين پنج گانه تاريخ»(7) ناميده شد.

 

وقتى راز آن همه گريه را از آن حضرت مى‏ پرسيدند، حضرت مصايب جانگداز كربلا را بازگو مى‏ كرد و مى‏ فرمود: مرا ملامت نكنيد. بدرستى يعقوب(ع) پس از آن كه يك فرزند خود را از دست داد، آن قدر گريست تا از غصّه چشم‏هايش سفيد شد. در حالى كه يقين به مرگ فرزندش نداشت ولى من به چشم خود در نصف روز ديدم كه چهارده نفر از اهل بيت مرا سربريدند.(8)

 

او نه تنها خود در سوگ شهداى كربلا مى‏ گريست، بلكه شيعيان و مؤمنان را نيز ترغيب به گريستن بر آن شهدا مى‏ كرد و مى‏ فرمود: «هر مؤمنى كه بر شهادت حسين(ع) بگريد به طورى كه اشك بر گونه‏ هايش جارى شود، خداوند براى او غرفه هايى در بهشت آماده مى‏ سازد كه تا ابد در آ ن اقامت خواهد گزيد».(9)

 

امام صادق(ع) فرمودند: «على بن الحسين(ع) به ياد عاشورا بيست سال گريست و هرگز طعامى نمى ‏خورد مگر اين كه گريه مى‏ كرد».(10)

 

همچنين امام رضا(ع) فرمودند: «فعلى مثل الحسين فليبك الباكون فانّ البكاء عليه يحطّ الذّنوب العظام؛(11) گريه كنندگان بايد بر كسى همچون حسين(ع) گريه كنند، زيرا گريستن بر او گناهان بزرگ را فرو مى‏ ريزد».

 


باز امام صادق (ع) فرمودند: «كلّ الجزع و البكاء مكروهٌ سوى الجزع و البكاء على الحسين؛(12) هر ناله و گريه ‏اى مكروه است، مگر ناله و گريه بر حسين(ع)».

 


اين اشك‏ها و گريه‏ ها در عزاى مظلوم كربلا، فرياد مداوم عليه ستمگران و ابلاغ پيام خون مطهر شهدا بود. اگر گريه‏ هاى ائمه(ع) نبود، حادثه عاشورا از خاطره‏ها محو مى‏ شد و شعاع اين مشعل فروزان فروكش مى‏ كرد.

 

 

 


پى نوشت ها و مآخذ:
1. ماهنامه مبلّغان، شماره 39، ص 71.
2. اصول كافى، كلينى، ج 4، ص 147.
3. عيون اخبار الرّضا، شيخ صدوق، ج 1، ص 298.
4. همان، ص 225.
5. مجله پاسدار اسلام، شماره‏هاى 267 و 268(اسفند 82 و فروردين 83) ص 29 - 27، برگرفته از مقاله جارى با جرعه‏هاى عاشورا، غلامرضا گلى زواره.
6. امالى شيخ صدوق، ص 140.
7. حضرت آدم(ع)، حضرت نوح(ع)، حضرت يعقوب(ع)، حضرت فاطمه(س) و امام سجاد(ع).
8 امالى شيخ صدوق، ص 140.
9. ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، شيخ صدوق، ص 83.
10. بحارالانوار، مجلسى، ج 46، ص 108.
11. همان، ج 44، ص 283.
12. همان، ج 45، ص 313.

1 نظر
کلیدواژه ها:
خبرهای داغ
نمایش نظرات
شما در حال پاسخگویی به نظر زیر می باشید:

نام کامل:
ایمیل:
نظر شما:
نظر متنی
نام کامل:
ایمیل:
نظر شما:
ارسال
آخرین اخبار جام
آر اس اس ادامه
داغ شده های سرویس
آر اس اس ادامه
آخرین خبر
Top