خبرخوان جام نیوز
|
پنج شنبه ۳۰ فروردین ۱۳۹۷ الخميس ٣ شعبان ١٤٣٩ Thursday, April 19, 2018
 
کد خبر: 671543
نظرات: 0
تاریخ مخابره : ۱۳۹۵/۰۲/۳۰ - ۲۰:۱۱
عوامل تربیتی؛
با بچه‌های لوس چه کنیم؟!
در این نوشتار سعی کردیم علل لوس شدن کودکان را بررسی کرده و را ه مقابله با آن را در ۱۸ روش کارشناسی شده و در چارچوبی دقیق و فنی به شما ارئه دهیم.
بچه لوس با بچه‌های لوس چه کنیم؟!
به این مطلب امتیاز دهید
0% 0% بازدید

به گزارش سرویس فرهنگی-اجتماعی جام نیـوز، عقیل حاجیان: همه ما از داشتن فرزندانی لوس و خودخواه رنج می بریم ولی راه مقابله با آن را یاد نداریم در این نوشتار سعی کردیم علل لوس شدن کودکان را بررسی کرده و را ه مقابله با آن را در ۱۸ روش کارشناسی شده و در چارچوبی دقیق و فنی به شما ارئه دهیم.

 

هیچ یک از ما دوست نداریم فرزندانی لوس و خودخواه داشته باشیم ولی راه مقابله با آن را یاد نداریم. خوشبختانه باید گفت هیچ کودکی لوس به دنیا نمی آید و این ویژگی رفتاری به سبب برخورد اشتباه والدین است.

 

در این نوشتار سعی داریم برخورد اشتباه والدین را تصحیح کرده و راه های مقابله با لوس شدن را آموزش دهیم.

 

تعریف کودک لوس:

کودک لوس، کودکی است که بسیار خودخواه، بهانه گیر، پر توقع، بی ملاحظه، بد اخلاق، بی ادب، طاقت فرسا و کسی است که سلاح رسیدن به خواسته هایش جیغ و گریه می باشد.

 

علل لوس شدن:

- محبت های افراطی و بی حد و حساب: کودک به اندازه آب و غذا به مهر و محبت نیاز دارد و همان طور که آب و غذا را باید به اندازه به کودک داد، مهر و محبت هم باید اندازه باشد و اگر از حدی تجاوز کرد و افراطی شد دیگر از تحت عنوان "محبت" خارج می شود. خیلی از محبت های بی حد و حساب، مانع اجتماعی شدن کودکان می شود؛ پدر و مادری که اجازه نمی دهند فرزندشان در رسیدن به چیزهایی که می خواهد سختی بکشد و خیلی راحت آن را در اختیارش قرار می دهند در واقع به کودک خود ظلم می کنند زیرا که فرزندشان را از یادگیری مفاهیمی همچون "صبر و تحمل" محروم می سازند و او را بدون آمادگی ها لازم رهسپار صحنه های اجتماعی بزرگتر می کنند.

 

- بی توجهی به کودک: کودکان به شدت عاطفی و نیازمند توجه پدر و مادرند؛ بنابراین وقتی توجه کافی به آنها نمی شود ممکن است برای جلب توجه، به کارهایی مثل بد اخلاقی، بهانه گیری، گریه و سر و صدا دست بزنند که موجب ناراحتی والدین می شود؛ زیرا که از نظر کودکان توجه پدر و مادر حتی از سر ناراحتی بر بی توجهی ارجحیت دارد.

 

چرا والدین اجازه می دهند فرزندشان لوس شود؟

- فرار از نق زدن های کودک: برای برخی از والدین، بسته بودن دهان کودک خیلی مهتر از ترک وظایفش است؛ زیرا که تحمل سر و صدا و گریه های او را ندارند.

- تحمل سختی دادن به کودک خود را ندارند: این نوع رفتارها، ناشی از دلسوزی های بی مورد پدر و مادر است.

 

- تحمل ناراحتی کودک را ندارند.

- اعتقاد های غلط نسبت به بعضی از رفتار های خود: مثلا برخی از والدین ناراحتی کودک را مساوی با بد بودن خود می دانند.

 

راه های مقابله با لوس شدن

1. داشتن قوانین و مقررات در خانواده:

چند نکته در مورد قوانین:

- قوانین باید محدودیت هایی را برای کودک ایجاد کند: مثلا وقتی با هم به مغازه می روید آن ها باید از قبل بداند که اجازه خرید یک وسلیه را دارند یا در آن روز قرار نیست چیزی برای آن ها خریداری شود.

یا فقط در ساعات خاصی حق دارند تلوزیون تماشا کنند و اینکه باید سر ساعت مشخصی بخوابند و حتما قبل خواب باید مسواک بزنند.

- در اجرای قوانین رفتاری قاطع، ثابت و مستمر داشته باشید: یکی از مهم ترین ویژگی قوانین، ثبات، استمرار و قاطعیت در آن است که باعث می شود کودک به آن ها احترام بگذارد و به اهمیت آن ها پی ببرد. منظورمان از قاطعیت پرخاشگری یا تنبیه بدنی نیست بلکه همین ثبات رفتاری است و اینکه باری به هر جهت عمل نکنیم.

- نسبت به قوانین جبهه متحد داشته باشیم: طوری نباشد که پدر نسبت به قوانین قاطع و مادر مداراگر باشد؛ زیرا کودک نسبت به آنچه که می تواند داشته باشد و نمی تواند داشته باشد، گیج می شود و بعدها که بزرگتر شد از سیاست یکی بر علیه دیگری استفاده می کند.

 

- تعداد قوانین نباید زیاد باشد.

- رعایت قوانین در همه جا بر کودک واجب است: رعایت قوانین نباید محدود به خانه باشد؛ بلکه هنگام رفتن به مهمانی (مخصوصا خانه مادربزرگ)، پارک و دیگر تفریحات، باید کودک آن را رعایت کند.

البته در مواقعی که مریض یا بسیار خسته است تا حدی نسبت به رعایت قوانین انعطاف پذیر باشید.

 

- در اجرای قوانین نگران حرف مردم نباشید.

- کودک را بخاطر رعایت نکردن قوانین، مقابل جمع، تنبیه و توبیخ نکنید: زیرا کودکان برای قضاوت دیگران نسبت به خودشان اهمیت فراوانی قائل اند و کار شما باعث می شود تلافی کنند.

 

- زیاد در مورد قوانین، با کودک خود حرف نزنید.

 

- قوانین موجود را به هیچ وجه کم نکنید: بنابراین در انتخاب قوانین دقت کنید تا بعد ها لازم نباشد آن را حذف کنید زیرا حذف قوانین، ارزش و اهمیت دیگر قوانین را پایین می آورد و کودک در رعایت نکردن دیگر قوانین جرات پیدا می کند.

 

1.  با گریه، توقع کودک خود را تشخیص دهید:

گریه کودک، دو جهت دارد:

- یا از سر رفع نیازهای واقعی است: مثلا آب و غذا می خواهد یا خودش را کثیف کرده و نیاز به تعویض دارد که فورا نیازش را برطرف کنید.

 

- یا از سر زیادی خواهی است: در این صورت حتما باید نسبت به گریه های کودک بی اعتنایی شود حتی اگر به مدت طولانی ادامه پیدا کند که اگر نشود و پس از گریه های طولانی، والدین تسلیم شوند و خواسته کودک را تامین کنند او متوجه می شود که با گریه می توان به همه خواسته های خود رسید و می شود پدر و مادر را تسلیم خواسته های خود کرد.

 

2. هر آنچه را می خواهند برای آن ها نخرید تا از روی استحقاق و شایستگی بدست بیاورند.

 

3. اگر چیزی را با داد و فریاد طلب کردند به آن ها ندهید.

 

4. گاهی اوقات با کودک قهر کنیم: قهر کردن باید خیلی کوتاه باشد و کودک باید بداند قهر پدر یا مادر به جهت کدام رفتارش است.

 

5. آنچه را می خواهند سریع در اختیارشان قرار ندهید تا صبر کردن را یاد بگیرند.

 

6. یا کاری را از آن ها طلب نکنید یا اگر طلب کردید، اجازه ندهید پشت گوش بیندازند.

 

7. کودک را بابت گریه، تنبیه نکنید.

 

8. اگر اهل لجبازی است شما با او لجبازی نکنید و اگر هم قصد دارد کار خطرناکی انجام دهد، حواسش را پرت کنید.

 

9. کودک را مستقل بار بیاورید: وظایفی را به او محول کنید تا آن را انجام دهد. سعی نکنید همه کارها را خودتان انجام دهید؛ اجازه دهید به تدریج خودشان لباس پوشیدن را تجربه کنند، موهایشان را شانه بزنند، مسواک بزنند و اسباب بازی های شان را جمع کند؛ با این کار، شما خدمت بزرگی به آن ها می کنید که باعث می شود وظایف اجتماعی خود را یاد بگیرند.

 

10. وقت خاصی را برای بازی کودک قرار دهید: اگر همیشه با او بازی کنید دیگر قدر شما و بازی که با او می کنید را نمی داند.

 

12. به آن ها یاد بدهید که خودشان را سرگرم کند تا دائم به شما وابسته نباشند.

 

13. اجازه ندهید که نیازهای شما را نادیده بگیرند: اگر شما به همه توقعات کودک پاسخ مثبتی بدهید و نیاز خودتان را نادیده بگیرید در واقع به آن ها یاد می دهید که نیاز دیگران مهم نیست و می شود نسبت به آن بی ملاحظه بود.

 

14. با کودک خود مجادله نکنید.

 

15. جوابگویی آن ها را کنترل کنید.

 

16. اگر چیزی را از آن ها سوال کردید اجازه ندهید نسبت به شما بی اعتنا باشند.

 

17. از نقاط حساس دوری کنید: مثل مغازه های فروش اسباب بازی در زمان هایی که قصد ندارید برای آن ها خرید کنید.

 

18. در قبال کار خوب، تشویق و در قبال کار بد آن ها را تنبیه کنید:

 

در هنگام تشویق به این نکات توجه کنید:

- تشویق نباید افراطی و بیش از حد باشد زیرا بعد ها در انجام هر کاری به تایید افراطی دیگران نیاز پیدا می کنند و آن ها را وابسته می کند و در صورت عدم تایید دچار آسیب های روحی می شوند.

 

- سعی کنید تشویق ها بیشتر کلامی باشند و گاهی در قالب هدیه: اگر همیشه بابت کارهای خوب جایزه بدهید ممکن است کار خوب را فقط برای جایزه انجام دهند.

 

- تشویق کردن تبدیل به باج یا رشوه نشود: هیچ گاه کودک را در قبال ترک یک عمل بد تشویق نکنید، زیرا عمل بد او را، تقویت می کند و باعث می شود برای ترک آن همیشه چیزی را از شما طلب کند؛ مثلا اگر غذای خود را نمی خورد در قبال خوردن، وعده بستنی به او ندهید؛ بلکه هر وقت غذایش را خورد او را تشویق کنید.

 

کودکان تا چه زمانی می تواند آزاد باشند؟

تا شش ماهگی با خیال راحت او را در آغوش بگیرید و راه ببرید و هر وقت دلتان خواست او را ببوسید و اجازه دهید پادشاهی کند؛ زیرا تا این سن کودک خودش را جزئی از وجود شما می داند ولی از شش ماهگی به بعد ، نوزاد متوجه می شود که وجودش از وجود مادر جداست به همین دلیل نگران جدایی از مادرش می شود؛ روان شناسان پیشنهاد می کنند تا یک سالگی کودک خود را زیاد در آغوش بگیرید تا احساس امنیت بیشتری کند اما به تدریج او را وارد برنامه خود کنید./ قدس آنلاین

1059

0 نظر
کلیدواژه ها:
نمایش نظرات
شما در حال پاسخگویی به نظر زیر می باشید:

نام کامل:
ایمیل:
نظر شما:
نظر متنی
نام کامل:
ایمیل:
نظر شما:
ارسال
آخرین اخبار جام
آر اس اس ادامه
آخرین خبر
Top