خبرخوان جام نیوز
|
سه شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۸ الثلاثاء ١٤ شوّال ١٤٤٠ Tuesday, June 18, 2019
 
کد خبر: 942265
نظرات: 0
تاریخ مخابره : ۱۳۹۷/۱۲/۱۹ - ۱۸:۱۸
یادداشت تحلیلی؛
ادامه رؤیای «فتح سنگربه‌سنگر» در «آخرین راه راست»
چرا تندروهای جریان اصلاحات در مقطع کنونی به سوژه‌هایی نظیر «نافرمانی مدنی» و ایده‌های سوخته‌ای همچون «تحریم انتخابات» متمایل شده‌اند؟!
سعید حجاریان جام نیوز ادامه رؤیای «فتح سنگربه‌سنگر» در «آخرین راه راست»
به این مطلب امتیاز دهید
50% 50% بازدید

به گزارش جام نیوز، یادداشت اخیر «سعید حجاریان» تئوریسین شناخته‌شده جریان اصلاحات، با عنوان "آخرین راه راست" به بررسی اوضاع اجتماعی، اقتصادی اخیر ایران پرداخته و تحلیل‌های گوناگونی را از سوی جناح‌های مختلف سیاسی به همراه داشته است.

نگاهی سیستماتیک به  متن "آخرین راه راست" واقعیت هایی را از جریان اصلاح طلبی نشان می‌دهد که توجه به آن‌ها ضروری به‌نظر می‌رسد.

 

سعید حجاریان علاوه بر کارنامه پروپیمان امنیتی ـ سیاسی، یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان جریان اصلاح‌طلبی به‌شمار می‌رود که دیدگاه‌هایش به‌مثابه مانیفست اصلاح‌طلبان تندرو پیاده‌سازی می‌شود و آثار بیرونی آن پس از چندی در رفتار کنشگران اصلاح طلب قابل مشاهده است.

تئوری‌های مشهور "فشار از پایین، چانه‌زنی از بالا" و "فتح سنگر به سنگر" نمونه‌هایی از گزاره فوق می‌باشند.

 

 حال با توجه به انتشار یادداشت تازه‌ای از نامبرده، این پرسش مطرح می‌شود که چرا وی در مقطع کنونی به سوژه‌هایی نظیر «نافرمانی مدنی» و ایده‌های سوخته‌ای همچون «تحریم انتخابات» متمایل شده است؟!

 

به‌نظر می‌رسد که رسیدن به پاسخ این سؤال، نیازمند مطالعه رفتار اخیر دولت‌های بیگانه باشد.

واشنگتن با روی کار آمدن نومحافظه‌کاران، نسبت به دولت سلف رویکرد تندتری را در قبال ایران اتخاذ کرد و آشکارا با همکاری رژیم‌های مرتجع منطقه و اپوزیسیون برانداز، پروژه عبور از جمهوری اسلامی را کلید زد.

کار به جایی رسید که گروهک تروریستی رجوی با اعتماد به نفس کاذب ناشی از حمایت‌های مادی و معنوی کاخ سفید، قانون اساسی نوشت و برای نظامیان ایرانی بیانیه عفو مشروط صادر نمود؛ و ربع پهلوی در خلوتگاهش از ارتش خیالی خود سان دید!

 

در پی اغتشاشات خیابانی 96 و متعاقب آن، تنگ شدن حلقه تحریم‌ها و نابسامانی‌های معیشتی، اپوزیسیون برانداز به تغییر رژیم امیدوار شدند و خود را بدیل حاکمیت تلقی کردند؛ توهمی که با واقعیت‌های میدانی همخوانی نداشته و صرفا برخاسته از پروپاگاندای رسانه‌ای و خطای محاسباتی بود.

در این میان، نگرانی اصلاح طلبان در خصوص جایگاه احتمالی خود بعد از جمهوری اسلامی، قابل درک و طبیعی به‌نظر می‌رسید.

 

 اما به‌دنبال توفیقات چشمگیر ایران در پرونده‌های منطقه‌ای و ناکامی قدرت‌های مداخله‌جو در تحقق اهداف استعماری، شاهد چرخش برخی سیاست‌ها و تبدیل شعار "تغییر حاکمیت"  به "تغییر رفتار" از جانب دشمنان بودیم.

حتی سخنگویان دستگاه دیپلماسی ترامپ ناگزیر شدند حمایت رسمی کاخ سفید از اپوزیسیون برانداز را انکار نمایند.

در این زمینه، بازخوانی اظهارات «الیزابت استیکنی» با برخی رسانه‌های فارسی‌زبان و همچنین سخنرانی «مهدی خلجی» با این موضوع که "چرا در ایران انقلاب نمی‌شود؟" خالی از لطف نیست.

 

به هر حال یکی از آثار این چرخش، قوت قلب اصلاح‌طلبان افراطی است که بار دیگر خود را در مرکز توجه قدرت‌های خارجی می‌بینند و احتمالا می‌دانند که باید در ازای این بذل توجه، بهایی بپردازند.

 

ساده‌انگاری است اگر تکرار تجربه 88 را برنامه بعدی جریان یادشده بدانیم؛ ولی قطعا آنان تلاش خواهند کرد به انواع و اقسام تئوری‌ها و شیوه‌های فشار برای تحمیل خود به ساختار حاکمیت متوسل شوند.

 

یکی از این شیوه‌ها، تبلیغات پرشدت برای فراهم ساختن بستر مذاکرات پسابرجامی با قدرت‌های خارجی است و عملیات مکمّل، خالی کردن زیر پای نظام در داخل، با تکیه بر مانیفست‌هایی مثل یادداشت اخیر حجاریان.

 

پدیده‌های عجیب و غریبی که این روزها در قاب نابسامانی اقتصادی مشاهده می‌شود و شائبه تعمد در ایجاد نارضایتی را تقویت می‌کند، در کنار موضع اعلامی از اردوگاه اصلاح‌طلبان که تنها راه برون‌رفت از چالش معیشتی را پذیرش شرایط دشمن جلوه می‌دهد، حاکی از آن است که تندروها به‌دنبال بسط قدرت خود در انتخابات مجلس و ریاست‌جمهوری آینده هستند و برنامه‌های مفصلی در دستور کار دارند.

 

کلیدواژه ها:
آخرین اخبار جام
آر اس اس ادامه
پایگاه خبری تحلیلی جام نیوز
ارتباط با ما درباره ما ارسال مطلب RSS نسخه متنی آرشیو
آخرین خبر
Top