خبرخوان جام نیوز
|
پنج شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۸ الخميس ١٦ شوّال ١٤٤٠ Thursday, June 20, 2019
 
کد خبر: 950357
نظرات: 0
تاریخ مخابره : ۱۳۹۸/۰۳/۲۰ - ۱۷:۱۲
واشنگتن پست:
باید از سیاست خارجی ورشکسته ترامپ خوشحال باشیم
واشنگتن پست در بررسی سیاست خارجی دولت آمریکا تاکید کرد باید "سیاست خارجی ورشکسته" که محصول بی ثباتی ترامپ است خوشحال باشیم، برای این که اگر جنگ با این کشورها راه می انداخت، فاجعه ای رخ می داد.
ترامپ  باید از سیاست خارجی ورشکسته ترامپ خوشحال باشیم
به این مطلب امتیاز دهید
0% 100% بازدید

به گزارش سرویس سیاسی جام نیـوز، روزنامه واشنگتن پست، طی مقاله ای به بررسی سیاست خارجی دولت ترامپ در قبال  ایران، کره شمالی، ونزوئلا، مکزیک، سوریه و افغانستان پرداخت؛ کشورهایی که ترامپ از اولین لحظه حضور در کاخ سفید، تنش با آنها را به شدت افزایش داده است و به هر مناسبتی توئیتی جنجالی علیه آنها می نویسد!

 

واشنگتن پست نوشت:

 

آیا ونزوئلا گرفتار یک بحران است؟ از نظر دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا این کشور گرفتار بحران نیست. رئیس جمهوری و دستیاران ارشدش در ماه ژانویه می خواستند دولت نیکلاس مادورو  را خلع کنند. کاخ سفید بر آن شده بود تا با قطع خرید نفت از ونزوئلا ضربه محکمی بر دولت حاکم کاراکاس بزند و حتی مداخله نظامی در آن کشور را بررسی کرد. پنج ماه از آن ماجرا می گذرد و مادورو هنوز سر کار است و سیاست آمریکا در خواب. هیچ مداخله نظامی ای صورت نگرفت و همه تلاشها برای فروریختن دولت مادورو هم شکست خورد. اپوزیسیون ونزوئلا هم با کمک دولت های آمریکای لاتین و اروپایی به میز مذاکره با مادورو بازگشت. اصلاً اثری از آمریکا نیست.

 

این درحالیست که واشنگتن پست ماه گذشته گزارش داد که ترامپ گلایه کرده است که به او آدرس غلط داده شده بود و نمی دانست چقدر تغییر دولت این مرد قدر قدرت سوسیالیست حاکم بر ونزوئلا، کار آسانی است.

 

در این ماه رئیس جمهور هدف دیگری را نشانه رفت و آن، مکزیک بود. او مکزیک را به رگبار تهدید اعمال تعرفه و درخواست جلوگیری از سیل ورود مهاجران و قاچاقچیان مکزیکی به درون مرزهای آمریکا بست. اما ترامپ اندکی بعد در یک راه حل بزک شده با مکزیک به توافق رسید.

 

پیش از مکزیک، مشاجره با ایران مطرح شد؛ اگر ترامپ به طور کامل سیاست خارجی اش را تغییر نمی داد، در اوائل ماه مه حتی تا پای جنگ هم پیش رفت؛ حتی پیش از آن، مشاجره با کره شمالی مطرح بود. در مواجهه با کیم جونگ اون، ترامپ اول تهدید "آتش و خشم" را پیش کشید و بعد هم از در " اظهار عشق" به او درآمد و فکر کرد که حالا با مهرورزی می تواند زرادخانه هسته ای کره شمالی را از هم بپاشاند.

 

این الگوی سیاست خارجی ترامپ است:

 

پای یک دشمن خارجی در میان است؛ زیاده خواهی های ترامپ در کار است؛ رویکرد تغییر رژیم مطرح است؛ خلع سلاح کامل مطرح است؛ توقف فوری سیل مهاجرت و قاچاق مواد مخدر؛ گزینه های مورد نظر است؛ همسو نبودن مطلق با متحدان و با کنگره در کار است؛ انجام برخی اقدامات نمایشی که تصور بر این است زود نتیجه می دهد در کار است. شامل: تحریم نفتی، اعمال تعرفه، و تهدید یک اقدام نظامی.

 

همه این طرحها به اجرا در می آید؛ اما در صحنه عمل، واقعیت چیز دیگری است؛ هیچ دولتی در آمریکای لاتین از میان برداشته نشده است. کره شمالی خلع سلاح هسته ای نشده است. سکانس آخر نمایش چیست؟ بی خیال شدن از قضیه و یا با خاطری آسوده رفتن به سراغ هدفی دیگر. در نهایت امر تنها چیزی که برای واشنگتن باقی می ماند، "سیاست خارجی ورشکسته" است.   

 

اینجاست که ارتش کوچک فرستادگان ویژه آمریکا وارد میدان می شود و تلاش می کنند به نحوی از انحاء این افتضاحات پیش آمده را پاک کند. ماموریت های این ارتش کوچک فقط محدود به کره شمالی، ونزوئلا و ایران نیست. افغانستان و سوریه هم می تواند مقصد او باشد. کره شمالی بر می گردد و همچنان موشک آزمایش می کند و ترامپ اصلاً از این بابت ناراحت نیست و می گوید: «مشاوران من این اقدام کره شمالی را نقض تعهدات به حساب می آورند اما نظر من چیز دیگری است».

 

البته شاید بهتر این است که ما باید از این عدم ثبات ترامپ خوشحال هم باشیم. فکرش را بکنید؛ اگر تهاجم نظامی به ونزوئلا و جنگ با کره شمالی و ایران اتفاق افتاده بود؛ چه فاجعه ای رخ می داد. اما مشکل اینجاست که این بی ثباتی فکری ترامپ، به اعتبار جهانی آمریکا لطمه زده است و ملعبه دست رقبایی همچون روسیه و چین شده است.

 

مشکل اینجاست که هر بحرانی که آمریکا بدون حل کردن آن پایش را از معرکه بیرون کشیده است، تبدیل به یک بمب ساعتی شده است. کره شمالی هنوز گرفتار تحریم است و از کمبود غذا در رنج. کیم جونگ اون تهدید می کند که اگر تا پایان سال کمک هایی را دریافت نکند، خطوط قرمز تعیین شده آمریکا را نقض خواهد کرد و به عنوان مثال موشک های بین قاره ای اش را آزمایش خواهد کرد.

 

جمهوری اسلامی هم که ترامپ جلوی درآمدهای نفتی اش را گرفته است، تهدید کرده است یک سری محدودیتها در برنامه هسته ای را نادیده خواهد گرفت.

 

مکزیک هم همینطور. بزودی سیل ورود مهاجران از آمریکای مرکزی از طریق مرز مکزیک وارد خاک آمریکا خواهند شد.

 

ونزوئلا البته استثناست؛ مادورو در موقعیتی نیست که آمریکا را تهدید کند. او اما می تواند در داخل، حلقه سرکوب مردم خودش را تنگتر کند و در مقابل تحریم های سخت نفتی ترامپ علیه خود دوام بیاورد و بماند. تحریم نفتی ونزوئلا؛ درآمدهای نفتی این کشور که بشدت کم بود را در مخمصه قرار داده است و یک فاجعه انسانی را در این کشور رقم زده است و آمریکا مسئول این وضعیت شناخته شده است.

 

شاید بخت با ترامپ یار شود و این بمب های ساعتی خودشان خودشان را خنثی کنند؛ شاید مادورو بدست ژنرالهایش خلع شود و یا بدست دیپلمات های آمریکای لاتین و اروپا از صحنه محو بشود. شاید ایران و کره شمالی هم تصمیم بگیرند منتظر نتیجه انتخابات آمریکا بمانند. اما، تنها احتمالی که مطلقاً اتفاق نخواهد افتاد این است؛ تحقق اهداف دوردست ترامپ با قلدری و عبور از کل ماجرا.

 

گلاویز شدن با مسایل بزرگی همچون کره شمالی، ایران و حتی ونزوئلا و مرزهای مکزیک، نیازمند آن است که ما یک استراتژی پیچیده داشته باشیم و در ضمن، صبور باشیم. این رئیس جمهور، آراسته به هیچکدام از این دو فضیلت نیست.                                                                      

 

106

آخرین اخبار جام
آر اس اس ادامه
پایگاه خبری تحلیلی جام نیوز
ارتباط با ما درباره ما ارسال مطلب RSS نسخه متنی آرشیو
آخرین خبر
Top